7 juni, Trinitatis, overweging pastoor Arjen

Gepubliceerd op: 7 June 2020

Regelmatig mag ik de Eucharistie in het Engels vieren. Iedere zaterdagavond is er namelijk in de St Jozefkathedraal een viering in de Engelse taal voor de uitwisselingsstudenten en expats. Als pastoor van de Sint Augustinus studentenparochie ben ik daar regelmatig de voorganger. Vanavond beginnen deze vieringen weer, alleen wordt deze Mis gedurende de zomermaanden voornamelijk in het Nederlands gevierd omdat het de verwachting is dat veel van de studenten en expats vanwege de Corona-crisis Groningen zullen hebben verlaten. We hopen daarom iedereen in september in goede gezondheid weer terug te zien en keren dan ook daar weer iets verder terug naar de normaliteit, in ieder geval door dan weer de volledig Engelse Mis te vieren met elkaar op de zaterdagnamiddag.

Wat het voorgaan in het Engels (en iedere andere vreemde taal) je in ieder geval doet beseffen, is de onvertaalbaarheid van veel uitdrukkingen. Juist uitdrukkingen en gezegden kunnen verstaan in een vreemde taal of erger nog: ze op een goede manier kunnen vertalen…. het is niet eenvoudig, beter gezegd: het is een enorme uitdaging of kleine ramp…

Iemand op handen dragen, is een van die uitdrukkingen, waarvan ik niet weet of ik ze ongestraft in alle Europese talen zou kunnen vertalen. Ik meen dat het Duits het wel kent, maar over de mogelijkheid van een Engelse vertaling heb ik zo mijn vragen….

Iemand op handen dragen, in de betekenis van iemand zeer waarderen, alles voor iemand willen doen, iemand liefdevol behandelen… Dat “op handen dragen” lijkt me voor het goede begrip van de feestdag van vandaag van het allergrootste belang. Bovendien kan het ons helpen om ook de passage uit het Evangelie van Johannes, dat we net hebben gehoord en dat hoort bij de liturgie van deze zondag, te begrijpen in het licht van het mysterie van de allerheiligste Drie-Eenheid.

Iemand op handen dragen…. Met onze handen kunnen we bijzonder veel uitdrukken, aan nabijheid en verbondenheid. De hand kan houvast geven, de hand op een schouder biedt troost. Handen die elkaar vasthouden, drukken verbondenheid uit, kunnen ook een teken van liefde zijn.

Ik denk dat (tenminste voor mij is dat zo) een van de moeilijkste maatregelen tegen de verspreiding van het Corona-virus in deze tijd, juist die regels rond nabijheid zijn. Geen handen meer geven bij een begroeting. Weten dat als je iemand de hand op de schouder legt, dat het dan niets meer gaat worden met anderhalve meter afstand…en dan ervaren we weer hoe moeilijk dat is… Dat je alleen maar op afstand je nabijheid mag tonen. Niet die aanraking van de handen, niet die hand op een schouder bij een uitvaart, niet een feestelijke handdruk als felicitatie bij een verjaardag, of in deze tijd: bij het slagen in deze periode van examen-uitslagen. Al die kleine tekenen die onze verbondenheid en betrokkenheid uitdrukken, we moeten er nu even een andere vorm voor proberen te vinden….

Daarbij weten we dat verbondenheid iets is wat onze levens mooi maakt. We kunnen niet leven zonder verbondenheid met anderen. Soms heel letterlijk… Hoe vaak zien we het niet tijdens het boodschappen doen, een kind dat even de hand van vader of moeder kwijtraakt en hen daarmee voor een moment uit het oog verliest in een menigte… Dan slaat de angst toe, de roep om moeder of vader…hoeveel zekerheid en kracht geeft dan die hand: vertrouwen en houvast en zonder die hand is er de angst om verloren te gaan in de massa.

God heeft zijn Zoon naar de wereld gezonden….niet om de wereld te oordelen, maar om te redden. Dat lezen we in het evangelie van vandaag. Deze Mensenzoon, deze Jezus, is de uitgestrekte hand van God de Vader naar ons toe. In geloof mogen we vertrouwen op de nabijheid van Jezus, op zijn barmhartige liefde. In zijn uitgestrekte handen, in alles wat Hij voor ons doet en heeft gedaan, wordt telkens weer duidelijk gemaakt: Jij mens, het mag goed met je gaan, je mag je ontplooien, jezelf zijn. Je mag groeien in geloof, in verbondenheid met God, je mag je angst verliezen en opbloeien, je mag weten dat je niet alleen voor het leven hier, maar voor de eeuwigheid bent geschapen en geliefd door God. Dat wordt toch uitgedrukt door de cryptische woorden van het Evangelie: een liefdesverklaring van God aan ons mensen, dat Hij zijn Zoon heeft gestuurd als zijn open armen voor ons… dat we dan op die uitnodiging ingaan en in verbondenheid mogen leven….

In die zin moest ik denken aan een manier om het mysterie van God af te beelden… Ik geloof dat U dat de laatste tijd wel zult hebben ontdekt, ik ben een beelddenker. Het helpt me altijd erg om bij het nadenken/mediteren over passages uit de H Schrift of Geloofsmysteries, afbeeldingen te betrekken. Om zo te zien hoe anderen voor ons hierover hebben nagedacht. Ontdekken wat kunst probeert uit te drukken en hoe dat ook onze eigen verdieping kan helpen…

In ieder geval, ik moest vandaag denken aan die afbeelding van de Goddelijke Drie-Eenheid, waarbij de handen van de Vader krachtig en liefdevol tegelijk de dwarsbalk van het kruis, waaraan Christus hangt, omvat. De Vader houdt het kruis niet alleen vast, hij draagt het in zijn handen / hij draagt het op handen en zo draagt hij zijn Zoon in dit moeilijke uur op handen. En daarboven verschijnt/zweeft Gods Geest met uitgespreide vleugels, als waren het beschermend uitgestrekte armen. Daar is de kracht van de trouwe liefde verbeeld, die de ander niet laat vallen, niet alleen laat in de moeilijke tijden.

Daar bij de Geest, is ook iets van lichtheid te bespeuren, een zweven. Een op adem mogen komen, dat we misschien wel eens ervaren hebben als we weer vaste grond onder de voeten kregen, nadat alles in het leven leek mis te lopen…

Het feest van de Triniteit, van de Goddelijke Drie-eenheid, dat is het grote feest van een verbondenheid, van een relatie die draagt, van een trouwe liefdevolle verbinding. Het laat zien dat ons leven met alle schrammen en bulten, met de mooie en moeilijke momenten, door de hand van de Vader wordt vastgehouden en gedragen. Hij kijkt niet weg, hij laat ons niet vallen. Hij trekt zijn hand niet verschrikt door alle leed, terug. Hij draagt het kruis mee.

Die afbeelding van de Drie-eenheid, die we Gnadenstuhl noemen en die we onder andere vinden op het altaarstuk in de kerk van Zuidhorn (zie de afbeelding boven) en vandaag ook op mijn kazuifel, is misschien wel een van de mooiste en innigste manieren om uit te drukken, wie God voor ons wil zijn. Hij tilt het gewonde leven in het licht van de opstanding. Hij schenkt zijn Geest en richt weer op, die door leed en tegenslagen teneergeslagen zijn, of aan de grond zitten. Al wie gelooft, wordt door Hem weer opgericht.

Bidden we dan:

God, Vader
Ik wil U vertrouwen
ook al vind ik dat niet altijd eenvoudig.
Soms heb ik het moeilijk met U en met mij.
U toont uw Zoon
Hij vertrouwt op mij en ik op Hem,
Hij kijkt mij aan
als de lijdenden liefde.
Met Hem en in Hem wilt U ook mij dragen,
zoals U Hem vasthoudt en draagt,
gewond aan het kruis.
Laat ook mij op uw dragende handen vertrouwen,
laat me weten dat U ons opricht en geleidt
Dan kan ik opstaan en me ontplooien
ook in de donkere dagen van het leven.
Uw Geest hebt Gij in mijn hart gelegd
en in het hart van uw Zoon.
Zijn kracht moge mij steeds optillen
naar uw liefde,
in uw handen
waarmee u ook mij en mijn leven draagt
Ik dank U.
Amen

Zondag 7 juni

  • Voorgangers: pastoor Arjen, pastor Myriam.
  • Lector: Miriam Versnel
  • Orgel: Matthew Schembri en Kees Verstappen
  • Cantor: Peter Clobus
  • Collecte eigen parochie

Meer berichten

Hildegardmeeting 20 september afgelast

Hildegardmeeting 20 september afgelast

Hildegardmeeting zondag 20 september afgelast In overleg met de andere leden van de organisatie van de Hildegarddag moet ik jullie mededelen dat de Hildegarddag op zondag 20 september (gezamenlijk bijeenkomen in Den Horn) NIET doorgaat.Er zijn parochiebreed te weinig...

Concept locatievisie Jozefgemeenschap 2020-2026

Concept locatievisie Jozefgemeenschap 2020-2026

Beste parochianen van de Jozefgemeenschap, Bijgaand (klik op deze link) treft u een concept aan van een door de Jozefraad geschreven missie en visie. De locatieraad moet én de praktische gang van zaken op de locatie coördineren, én, vanuit een pastorale insteek, oog...

Programma Raad van Kerken Zuidhorn 2020 – 2021

Programma Raad van Kerken Zuidhorn 2020 – 2021

Via deze link kunt het boekje van het WinterWerk van de Raad van Kerken Zuidhorn lezen: een breed scala aan activiteiten op het gebied van vorming en toerusting. De opzet is nadrukkelijk oecumenisch van aard. Opgave kan via de mail (u krijgt dan ook een...