Nieuwsbrief 31 mei

Gepubliceerd op: 31 May 2020

Overweging bij
Eerste lezing: Handelingen 2, 1-11; Tweede lezing: 1 Korintiërs 12, 3b-7.12-13;
Evangelie: Johannes 20, 19-23.

Beste medegelovigen, vandaag vieren we de gave van de Geest. Eén dag per jaar vieren we dit, maar de Geest is natuurlijk elke dag werkzaam in ons. Toch is het wel goed om bij stil te staan bij dit feest en wat het voor ons kan betekenen.

Toen ik de lezingen van vandaag las, werd ik door één ding getroffen. Namelijk het eerste woord van Jezus als hij binnentreedt in de kring van bange leerlingen. “Vrede zij u”. Hij zegt het zelfs tot tweemaal toe. En dan maakt vrees plaats voor vrede en breekt vreugde door. En hierop volgt dan een zending: “Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend Ik u.” Wanneer angst wijkt voor vrede kan Jezus zijn leerlingen een zending toevertrouwen. Bange leerlingen die zich opsloten, veranderen in enthousiaste verkondigers van een Blijde Boodschap.

In onze samenleving leeft veel angst. Op dit moment is de angst voor het coronavirus en de gevolgen van de coronacrisis voor onze samenleving op economisch gebied groot. En dat is heel begrijpelijk. We gaan een onzekere toekomst tegemoet. Ik wil de gevolgen van de coronacrisis absoluut niet bagatelliseren. Maar over het algemeen genomen is angst een slechte raadgever voor gedrag. In een artikel in het Dagblad van het Noorden van 16 mei las ik over angst en de gevolgen ervan op ons gedrag. Angst is niet rationeel. Het is een gevoel dat meestal niet klopt als je kijkt naar nuchtere feiten en cijfers. Psychologen stellen dat we de risico’s van alledaagse zaken vaak te laag inschatten. En bijzondere risico’s, zoals die van een terroristische aanslag of van een dodelijk virus, schatten we volgens hen snel te hoog in.

Zo zijn meer dan 300.000 Britten recent gestopt met roken omdat ze bang zijn voor het coronavirus. Geweldig natuurlijk dat zoveel mensen met roken gestopt zijn! Maar er sterven in ons land meer dan 20.000 mensen per jaar aan de gevolgen van roken als longkanker, slokdarmkanker, COPD en hartinfarcten. Dat is al jaren bekend, en toch heeft dat niet tot zulke massale stop-acties geleid. Angst houdt zich niet aan statistieken.

Er leeft ook veel angst in onze samenleving voor aanslagen, voor vluchtelingen en vreemdelingen. Aanslagen door extremisten worden over de hele wereld gepleegd. Media en sommige politieke partijen doen het soms voorkomen als een campagne van jihadistische moslims tegen het christelijke westen. Maar door moslimterreur zijn vele malen meer moslims omgekomen dan westerlingen, laat staan christenen. En de kans om in eigen huis van de trap te vallen is vele malen groter dan het slachtoffer te worden van een aanslag. Maar toch… In verkiezingstijd gaat het vaak om vluchtelingen en vreemdelingen.
Een oud-collega van mij, die in Ter Apel woont, heeft ooit eens in de trein een jongeman ontmoet en raakte met hem in gesprek. Het was een asielzoeker en hij moest naar het asielcentrum in Ter Apel. Het is al enkele jaren geleden. Zij besloot toen om hem een lift te geven van het station naar het AZC. Later vertelde ze over het voorval aan andere mensen. En één van de meest gehoorde reacties was: dat je dat zo maar durfde. Was je niet bang?
Wat ziet je wereld er anders uit als je veel onschuldige situaties met angst en wantrouwen tegemoet gaat! Mijn collega had een heel prettige ontmoeting met iemand met wie ze een goed gesprek heeft gehad. Maar omdat haar gesprekspartner een vreemdeling was, zouden velen niet met hem in gesprek zijn gegaan.
En het zijn niet alleen vreemdelingen die met vooroordelen te maken krijgen. De afgelopen weken waren er ook voorvallen van homohaat in het nieuws. En ik heb verschillende dikke mensen meegemaakt die ook heel erg de neiging hebben om zich terug te trekken omdat ze zich niet geaccepteerd voelen. Beoordeeld, veroordeeld eigenlijk. En daarom maar liever thuis blijven dan iets ondernemen. Mensen met schulden krijgen ook vaak te maken met vooroordelen: het zal hun eigen schuld wel zijn…

Angst en vooroordelen zaaien verdeeldheid. Maar Pinksteren is een feest van geestdrift, van hoop en optimisme. Pinksteren verbindt eenheid en verscheidenheid. Mensen van verschillende afkomst komen op de verkondiging van de leerlingen van Jezus af. De mensen zijn verschillend, maar onder invloed van de Geest begrijpen ze elkaar.

Het evangelieverhaal van vandaag maakt duidelijk hoe Jezus onder ons aanwezig blijft, al is Hij teruggegaan naar zijn vader. Hij vervult wat hij in zijn afscheidsrede beloofde. Hij schenkt vrede, vreugde, hij zendt de heilige Geest. Hij breekt de ban van angst, die apostelen binnen hield. Hij zendt hen voor een werk van vergeving en verzoening.

Wat toen gebeurde, gebeurt steeds opnieuw. De Geest wil ook ons bijstaan en helpen. En in deze tijd in het bijzonder helpen om niet beheerst te worden door angst, maar ons inspireren om voorzichtig en met wijsheid ons samenleven en ook ons kerkelijk leven vorm geven. Samen bidden, Gods grote daden loven, maar ook aan de slag in de Geest van Jezus: hongerigen voeden, mensen helpen en nabij zijn. Jezus wil ook ons zijn vrede aanzeggen en ook ons zenden. Er is werk genoeg aan de winkel.

Mede namens Pastoor Arjen Jellema en Sander Hof wens ik u een zalig Pinksterfeest en dat we allen bezield mogen worden door het vuur van de Geest.

Pastor Myriam

  • Voorgangers: pastoor Arjen, pastor Myriam,
  • Lector Anita
  • Overweging pastor Myriam
  • Camera: Wilfred
  • Orgel: Matthew
  • Klarinet: Kees
  • Cantor: Klara en Vivi /studentenparochie St Augustinus
  • Collecte: Eigen parochie/Kerkbalans: t.n.v. RK Parochie Hildegard van Bingen Salvator NL84 INGB 0000 9509 51
Informatie over de livestreamviering op zondag 31 mei:

https://kerkdienstgemist.nl/stations/1978-HNicolaaskerk
• Mocht u niet in het bezit zijn van een GVL maar wel mee willen zingen, dan kunt u er één halen tijdens de openingstijden van de Salvatorkerk, elke zondag van 11-11.45 uur.

Voorbedeboek

U kunt uw voorbede per email sturen naar pastor.oosting@hildegardparochie.nl of pastoor.jellema@hildegardparochie.nl. Dan wordt deze voorgelezen in de viering. Graag doorsturen vóór zaterdagavond 20 uur. U kunt ook bellen: 06-12717774 pastor A. Jellema.

 

Kerkelijk leven op anderhalve meter:

Inmiddels zijn de pastorale steungroep, locatieraad en het parochiebestuur druk doende achter de schermen om vanaf 21 juni de vieringen in de eigen Salvatorkerk weer mogelijk te maken. Zo zijn er protocollen van het bisdom die bestudeerd moeten worden, extra spullen zullen worden aangeschaft, looproutes bedacht en wordt er nagedacht over waar iedereen kan zitten op 1,5 meter afstand, hoe we de communie krijgen, etc. Maar ook: wie kan komen en hoe gaan we regelen dat er maar 30 mensen zijn. Kortom, nog veel om over na te denken en te regelen. Sommige dingen weten we wel inmiddels:
7 juni en 14 juni zullen er dus geen ‘open’ vieringen zijn. In ieder geval blijven de vieringen via de live-streaming zoals u inmiddels gewend bent, ook vanaf 21 juni. Helaas zal de koffie/thee na de vieringen vervallen.
Inmiddels weten we ook dat er mensen nodig zijn om bijvoorbeeld de banken, stoelen, altaar e.d. schoon te maken na de vieringen. Heeft u een half uurtje over na de viering? De kosters zullen blij zijn. Opgave bij salvatorraad@hildegardparochie.nl

 

 

Gedicht

Onderstaand gedicht werd ingebracht door Lida Heethuis, de dichter zelf is onbekend.

Onze weg
Geen andere weg valt er te bewandelen,
dan die van de solidariteit.
De handen in elkaar slaan,
kleinen en groten,
machtigen en zwakken.
Geen ander pad is er samen te effenen,
dan dat van de hoop.
Vechten tegen de ontmoediging
stapstenen leggen van moed en vertrouwen.
Geen betere energie is er
dan die van saamhorigheid.
Woorden en daden vinden
die mensen bij elkaar brengen,
over alle grenzen heen.
Geen krachtiger teken is er
dan dat van vriendschap en liefde.
Getuigen worden van Gods droom
en bouwen aan Zijn huis,
hier en nu reeds,
te midden de woestijn.

Overweging Sander Hof,  gehouden op 24 mei.

Jaar A, 40 Paastijd, 6e zondag
Joh. 17,1-11
Hand.1,12-14

Dierbare parochianen, beste gasten in ons midden,

Elke goede opvoeding kent een aantal manieren om kinderen te corrigeren.
Ik heb het dan niet over die beruchte corrigerende tik, maar om andere manieren om te straffen.
Bij een licht vergrijp volstaat een waarschuwing.
Heb je het iets bonter gemaakt dan word je naar de gang gestuurd: ‘Ga maar eens even op de trap nadenken over wat je hebt gedaan.’
En heb je het helemaal bont gemaakt dan kant het maar zo klinken: ‘Naar je kamer, direct!’
Ik kan me nog het gevoel herinneren dat ik als kind had als ik naar mijn kamer werd gestuurd.
Enerzijds natuurlijk wat verongelijkt maar anderzijds ook afwachtend.
Ik wist namelijk dat ik niet eerder mijn kamer af kwam dan dat we erover hadden gesproken.

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week de eerste lezing las.
Tegen de leerlingen van Jezus had hetzelfde gezegd kunnen zijn op de Olijfberg, vlak na de Hemelvaart.
Naar je kamer, direct!
Ze gingen immers vanaf de Olijfberg terug naar de stad Jeruzalem en eenmaal in de stad aangekomen trokken ze zich terug in de bovenzaal.
Een plaats die zoveel herinneringen en gevoelens opriep bij hen.
Juist op die plek blijven ze nu eensgezind in gebed bij elkaar.

Ja, je kunt stellen dat zij deze plek van angst maken tot een plaats van gebed.

Er worden in de eerste lezing drie plaatsen genoemd die de nodige herinneringen en gevoelens oproepen.
Ten eerste de Olijfberg.
De plaats van de gevangenneming van Jezus.
De plaats waar Judas Jezus met een kus verraadde.
De plaats ook van het falen van de leerlingen, ze konden niet eens een uurtje waken met Jezus.
Maar, sinds afgelopen donderdag is dit ook de plaats van de geopende hemel.
De plek van de Hemelvaart van de Heer.
Ten tweede is er de stad; Jeruzalem.
De woonplaats van de leiders van het volk die vijandig stonden tegenover Jezus en zijn leerlingen.
De plaats van het onrechtvaardige proces tegen Jezus.
De plaats ook van de verloochening: ‘Ik ken die man niet.’
Maar sinds een zestal weken geleden ook de plaats van het lege graf.
De plaats waar die woorden klonken: ‘Wat zoeken jullie de levende bij de doden, Hij is hier niet, Hij is opgewekt.’
En ten derde is daar de bovenzaal.
De bunker, in de ogen van de leerlingen.
De plek waar ze zich verschanst hadden toen hun Meester was gedood.
De plaats van pure angst: deuren op slot, ramen gesloten.
De plaats ook van het ongeloof van Thomas: ‘Als ik zijn wonden niet aanraak geloof ik het niet.’
Maar het is ook de plaats van de eerste verschijningen van de verrezen Heer.
En het is vanaf het begin een plaats geweest van gebed.
Jezus bad er de avond voor zijn dood het langste gebed dat we uit zijn mond opgetekend hebben gekregen, het zogenoemde Hogepriesterlijk gebed.
We lazen een stukje eruit in de Evangelie.
Het is het gebed van de eenheid, het gebed om de eenheid.

En dat gebed herinneren de leerlingen zich nu.
Eensgezind maken ze van deze plek van angst een plaats van gebed.
Het gebed verdrijft de angst en brengt eensgezindheid.
Eensgezind wachten ze op hun kamer op wat komen gaat.

Hoe is dat met uw leven?
Kent uw leven plaatsen van angst?
En hoe zit dat met onze parochie, wat kenmerkt onze parochie?
Nu aan het eind van mijn stage wordt me die vraag nog wel eens gesteld.
En ik speel hem graag door aan u: wat voor een plaats is onze parochie?
Een plaats van angst?
Het is waar, veel gaat anders dan 10, 20 of 30 jaar geleden.
Er is ook sinds het begin van mijn stage veel veranderd.
Verworvenheden uit dat verleden kunnen vandaag voor je gevoel onder druk komen te staan.
Je kunt het gevoel hebben dat het wordt teruggedraaid.
En dat kan angst opleveren, bang dat alles anders zal worden.
Of is onze parochie een plaats van gebed?
Wordt er nog gezamenlijk gebeden?

Ik hoop het, want als ik het heel zwart-wit mag zeggen: angst breekt af, maar gebed bouwt op.
Laten we een voorbeeld nemen aan de Apostelen, aan Maria, aan vrouwen en de verwanten van Jezus: Laten we ons verenigen in gebed.
In het eigen leven, de plaatsen van angst tegemoet treden met gebed.
Maar ook in ons parochiële leven.
Laten we bidden aan het begin van vergaderingen.
Laten we aan het eind van overleggen de mensen en de situaties die we besproken hebben voorleggen aan de Heer.
Laten we elkaar om gebed vragen wanneer we dat nodig hebben.
En laten we elkaar ons gebed aanbieden als de ander in nood zit.

 

Dan blijft onze parochie niet langer een plaats van angst maar wordt het steeds meer een plek van gebed.
Laten we ons daar juist in deze dagen richting Pinksteren op toeleggen: het eensgezind gebed.
Dat de Heilige Geest ons daartoe steeds weer mag herscheppen.

Geloofd zij Jezus Christus, nu en in alle eeuwigheid.
Amen.

Meer berichten

Salvator Nieuwsbrief 28 juni

Salvator Nieuwsbrief 28 juni

Overweging bij: Eerste lezing: 2 Koningen 4,8-11+14-16a; Tweede lezing: Romeinen 6,3-4+8+11; Evangelie: Matteüs 10, 37-42 Dit keer geen overweging maar een vakantiegedachte:   Vakantie: Nu de vakantietijd voor de deur staat, bladeren we even het evange­lie door...

Salvator Nieuwsbrief 21 juni

Salvator Nieuwsbrief 21 juni

Nieuwsbrief 21 juni 2020 Twaalfde zondag door het jaar  Overweging bij Eerste lezing: Jeremia 20, 10-13; Tweede lezing: Romeinen 5,12-15; Evangelie: Matteüs 10-26-33. Drie keer roept Jezus vandaag zijn toehoorder toe: Vreest niet! En dat is in relatie tot de eerste...

Protocol Kerkgangers Salvatorkerk

Protocol Kerkgangers Salvatorkerk

Mededelingen van de locatieraad en de pastorale steungroep in verband met het openstellen van de kerk voor vieringen vanaf 21 juni: Per 1 juni zijn er weer vieringen in de kerk mogelijk. Om logistieke redenen starten wij dus voor alle parochianen op 21 juni. De...